Ραντεβού στο λόμπι, κάτω από το μεγάλο δέντρο. Θα εμφανιστώ ξαφνικά πίσω σου και έτσι θα αναγκαστείς να με φιλήσεις. Ανάμεσα στα θροϊσματα των ρούχων και τις παρισινές φωνές, θα ακούσουμε τις καμπάνες από το Ile...
Στη Champs Elysees η Αψίδα θα φεύγει όλο και μακρύτερα όσο πλησιάζουμε... Θα τρυπώσεις αψηφώντας την κοσμοσυρροή μέσα στου Maxim για να καθρεφτιστείς στους τεράστιους καθρέφτες-μαργαρίτες. Μετά ο Πύργος να αλλάζει χρώματα μέσα από τα μάτια σου, σκαρφαλωμένοι στα μάρμαρα του Troc...
Μια τελευταία ανατριχίλα κοιτάζοντας τα gargoyles της Notre. Κι ύστερα, τα χέρια σφίγγονται όλο και πιο πολύ σε κάθε ένα σκαλί που οδηγεί στο δωμάτιο...
Ωραία δε θά'ταν;...
(Από τη σειρά "Interiors of a Lifetime")
2 σχόλια:
Πήγες ή θα πάς Παρίσι?
Δεν πήγα, ούτε προβλέπεται σύντομα...
Κι επειδή το parisian mood δεν έλεγε να φύγει, για να ξεχαρμανιάσω, έφτιαξα το προοπτικό κι άρχισα να φαντάζομαι...
Δημοσίευση σχολίου